Emotietherapie

voor kind
en volwassene

Doemdenken

donderdag 2 juli 2026

"Mijn kinderen gaan op vakantie...
en in mijn hoofd zijn ze al overleden."

Ik stond bij de groenteafdeling
toen een oude klasgenoot me aansprak.
"Hoe gaat het met je werk?"
Nog geen twee minuten later zei ze:

"Mag ik je iets vragen?"
"Mijn volwassen kinderen gaan binnenkort op vakantie."
"En ik word gek in mijn hoofd."

"Ze zijn nog niet eens vertrokken...
...of ik zie al een auto-ongeluk.
Een vermissing.
Een telefoontje midden in de nacht.
Een begrafenis."

"Ik weet dat het nergens op slaat.
Maar mijn hoofd stopt niet."
"Wat als dit gebeurt?
Wat als dat gebeurt?
En als dát gebeurt?"

Ze zoekt antwoorden.
Ze analyseert.
Ze probeert ieder doemscenario op te lossen.
Maar ieder antwoord verandert in een nieuw "wat als...".
Tot ze uitgeput is.
Niet door wat er is gebeurd.
Maar door alles wat nooit is gebeurd.

Misschien herken jij dat.
En misschien is er iets belangrijks om te weten.
Jouw hoofd is niet de oorzaak.
Je hoofd volgt alleen een rookmelder die veel te gevoelig staat afgesteld.
Hij gaat niet alleen af bij brand.
Maar ook als iemand een kaars aansteekt.
Of het gas aansteekt.

Je zenuwstelsel heeft ooit geleerd
dat het altijd alert moet zijn.
Dus blijft het zoeken naar gevaar.
Niet omdat jij zwak bent.
Maar omdat jouw lichaam je koste wat kost wil beschermen.

Je hoeft je hoofd daarom niet steeds gerust te stellen.
Je hoeft die rookmelder ook niet toe te schreeuwen
dat er geen brand is.

Je zenuwstelsel moet opnieuw gaan ervaren dat het nú veilig is.
Pas dan wordt het stil.
Niet alleen in je lichaam.
Maar ook in je hoofd.

Herken jij dat jouw rookmelder soms afgaat,
terwijl er eigenlijk alleen maar een kaarsje brandt?

< Terug

Blogarchief