Veel mensen die ik in de praktijk zie, zeggen hetzelfde:
"Ik snap niet waarom mijn lichaam zo reageert."

Ze zijn moe en overprikkeld.
Ze hebben een hoofd dat nooit stil is.
Ze hebben last van spanning, brain fog of onbegrepen lichamelijke klachten.

En vaak hoor ik ook dit: "Maar ik doe juist zo mijn best."

Wat steeds duidelijker wordt vanuit de psychoneuro-immunologie is dat langdurige emotionele belasting invloed kan hebben op het immuunsysteem.
Met andere woorden: emoties zijn niet alleen psychologisch. Ze zijn ook biologisch.

De rol van chronische stress en zelfkritiek
Onderzoek laat zien dat mensen die langdurig leven met chronische stress, schaamte, perfectionisme of zelfkritiek vaker verhoogde ontstekingsmarkers laten zien, zoals pro-inflammatoire cytokinen.

Dat betekent niet dat emoties één-op-één ziekte veroorzaken.
Maar wel dat langdurige emotionele stress een fysiologische belasting vormt voor het lichaam. Wanneer iemand jarenlang leeft in een staat van waakzaamheid, aanpassing of innerlijke spanning, blijft het stresssysteem actief.

Het zenuwstelsel blijft alert.

En dat heeft gevolgen.
Niet alleen voor stemming en energie, maar ook voor slaap, herstel, pijngevoeligheid en het immuunsysteem.

Een interessant gebied binnen dit onderzoek gaat over mestcellen.
Mestcellen kennen we vooral van allergische reacties, maar ze reageren ook op stresssignalen vanuit het zenuwstelsel.
MCAS staat voor Mestcelactivatiesyndroom. Het is een chronische aandoening van het immuunsysteem waarbij mestcellen overactief zijn. Deze cellen reageren te heftig of onterecht op onschuldige prikkels, waardoor ze grote hoeveelheden ontstekingsstoffen (zoals histamine) afgeven. Dit leidt tot uiteenlopende lichamelijke klachten.

Langdurige stressactivatie kan invloed hebben op de manier waarop deze cellen reageren. Hierdoor ontstaat steeds meer aandacht voor de mogelijke rol van stress en trauma bij klachten zoals:

• chronische vermoeidheid
• overprikkeling
• brain fog
• fibromyalgie
• stressgevoelige immuunreacties
• klachten die overlap vertonen met MCAS (Mestcelactivatiesyndroom)

De wetenschap is hierin nog volop in ontwikkeling. Maar wat steeds duidelijker wordt, is dit: het lichaam en de psyche zijn niet los van elkaar te zien. Het lichaam houdt spanning vast.

Wat ik in mijn praktijk vaak zie, is dat mensen jarenlang sterk zijn geweest.

• Ze slikken emoties weg.
• Ze passen zich aan.
• Zijn hard voor zichzelf.

En merken pas later dat hun lichaam signalen begint te geven.
Niet omdat het lichaam “tegenwerkt”.
Maar misschien juist omdat het probeert iets duidelijk te maken.
Dat er te lang te veel is gedragen, van overleven naar regulatie.

Herstel begint niet altijd met harder je best doen.
Soms begint herstel bij veiligheid. Bij leren voelen wat er in je lichaam gebeurt.
Bij het herkennen van patronen van spanning, perfectionisme of voortdurende alertheid.

Niet alles hoeft opgelost, maar wel worden gezien. Want waar veiligheid voelbaar wordt, ontstaat vaak meer ruimte voor regulatie, herstel en rust.

Herken je jezelf hierin? Dan is het misschien tijd om niet alleen naar symptomen te kijken, maar ook naar wat jouw lichaam je probeert te vertellen.