voor kind
en volwassene
Ze is jong en zucht heel diep.
Ik zie tranen in haar ogen..
3 jaar na Pfeiffer maar ook Covid.
Na maanden waarin haar hoofd steeds vaker
error geeft en overprikkeld is
en haar lijf steeds harder protesteert.
Ze ligt steeds langer en vaker op bed.
Maar de oorsprong ligt niet dáár.
Die lag er bij haar al eerder.
Ze was altijd al onzeker.
Ze twijfelde aan zichzelf.
Zette de ander op een voetstuk
en zichzelf eronder.
En elke keer dat ze zich onveilig voelde,
deed haar systeem wat het altijd al deed:
Niet bewust.
Niet expres.
Maar automatisch.
En dát is wat haar zenuwstelsel uitputte.
Lang vóór Pfeiffer.
Lang vóór Covid.
Die ziektes waren niet de oorzaak.
Ze waren de laatste druppel.
Want zolang je alle angst, boosheid, onzekerheid en verdriet
blijft vasthouden
over je lijf,
over je hoofd,
over wat anderen van je vinden
blijft je zenuwstelsel in alarmstand.
Je hoofd maakt geen fouten.
Het voert een oud programma uit.
Een programma dat ooit nodig was
om erbij te horen,
liefde te krijgen,
niet afgewezen te worden.
Maar nu niet meer.
Als een stopcontact
dat te lang onder spanning heeft gestaan.
Niet kapot.
Niet zwak.
Maar overbelast.
En dan blijft de stroom lopen.
Ook als je allang wilt uitrusten.
Rust ontstaat niet door jezelf te forceren.
Niet door 'positief denken'.
Niet door nóg harder je best te doen.
Rust ontstaat pas wanneer je loslaat wat je al jaren draagt:
* dát is eigenwaarde
* dát is zelfvertrouwen
* dát is hechting: leren leunen op jezelf
Pas dán kan het zenuwstelsel ontspannen.
Niet eerder.
Misschien is je hoofd dus niet kapot.
Misschien is het eindelijk eerlijk.
Herken jij dit?
Dat je lichaam allang weet
wat je hoofd nog probeert op te lossen?
En ja, emotietherapie kan goed bij deze klachten helpen!