Emotietherapie

voor kind
en volwassene

'Allerzielen: Het broodzakje van vroeger'

zondag 2 november 2025

'Het broodzakje van vroeger' 
Vandaag is het 2 november 2025 Allerzielen.
Een dag waarop het dunner voelt,
tussen hier en de hemel.

Mijn moeder zit tegenover me.
“Ik moest vroeger op deze dag zeven kerken af,” zegt ze.
“We begonnen bij de Agneskerk, met vriendinnetjes.
We namen een zakje brood mee.
In elke kerk deden we drie Onze Vaders,
drie Weesgegroetjes
en drie Eer aan de Vaders.”

Ze glimlacht.
“Daarmee haalden we mensen uit het vagevuur,” zegt ze.
“Als je iets verkeerd had gedaan
een snoepje gestolen,
of ongetrouwd samengewoond
dan kwam je daar terecht.”
Ze kijkt naar haar handen.

“En aan het eind van de dag vond ik het moeilijk om los te laten.
Want ik dacht: die mensen moeten nu wéér een jaar wachten
voordat ze gered worden.”

En terwijl ze dat zegt,
zie ik het meisje van toen voor me.
Met een broodzakje vol gebeden.
Kleine woorden van hoop, liefde en schuld,
zorgvuldig meegedragen van kerk naar kerk.

En ik besef..
wij dragen datzelfde broodzakje nog steeds.
Maar nu gevuld met zorgen, verwachtingen en schuldgevoel.

We proberen anderen te redden,
hun pijn te verlichten,
hun storm te stillen.
Tot we zelf niet meer weten
wat er van óns in dat zakje zat.

Zoals prof. Pierre Capel ooit zei:
“Loslaten is geen mentaal besluit.
Het is biologie.
Pas als je voelt, verandert je chemie.
Pas als je huilt, ademt je lijf weer vrij.”

En precies dát is wat deze dag me herinnert:
dat rouw, liefde en loslaten niet zweverig zijn,
maar natuurlijke processen van herstel.

Soms is loslaten geen vergeten.
Soms is het durven legen van dat zakje
en eindelijk ademen,
zonder dat het gewicht van gisteren
nog in je hand rust.

Wat draag jij vandaag nog met je mee,
dat eigenlijk allang rust mag vinden?

#allerzielen #rouw #loslaten 

< Terug

Blogarchief